خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر در این متن از غم و اندوه فراوان خود می‌گوید که بر دلش سنگینی می‌کند. او از نبود همدمی برای درددل کردن شکایت دارد و بیان می‌کند که نمی‌تواند غم خود را با دیگران در میان بگذارد.
متن دارای مضامین عاطفی عمیق مانند غم، تنهایی و ناامیدی است که درک و ارتباط با آن‌ها به بلوغ عاطفی و تجربه‌ی زندگی نیاز دارد. نوجوانان و بزرگسالان بهتر می‌توانند با این مفاهیم ارتباط برقرار کنند.
شماره ۱۸۷ - اندوه چو بیش شد گرفتم کم دل
اندوه چو بیش شد گرفتم کم دل
دل ماتم من گرفت و من ماتم دل ۱
امروز کجاست ور بود همدم دل؟
گفتن نتوان به غمگساران غم دل ۲
دل ماتم من گرفت و من ماتم دل ۱
امروز کجاست ور بود همدم دل؟
گفتن نتوان به غمگساران غم دل ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۸۶ - تا عشق تو گشت از ازل روزی دل
گوهر بعدی:شماره ۱۸۸ - جمعیت خویش را پریشان کردم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
