خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر از درد فراق و اشک‌های گلگون سخن می‌گوید و بیان می‌کند که فراق یار، جانش را سوزانده و حتی خارهای سخت را نیز نرم و بی‌وفا کرده است.
متن دارای مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که درک آن ممکن است برای مخاطبان کم‌سن‌وسال دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده و ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۴۰ - گلگون سرشک، گرم جولانی کرد
گلگون سرشک، گرم جولانی کرد
خار مژه را لالهٔ نعمانی کرد ۱
جان من از آتش فراق تو گداخت
این خارهٔ سخت، سست پیمانی کرد ۲
خار مژه را لالهٔ نعمانی کرد ۱
جان من از آتش فراق تو گداخت
این خارهٔ سخت، سست پیمانی کرد ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۹ - کمتر به وصال، قرعهٔ کار افتد
گوهر بعدی:شماره ۱۴۱ - بی پا و سران که هرزه گردی دارند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
