خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر بیانگر درد عشق و فراق است. عشق چنان شدید است که مانند رودخانه جیحون در چشمان جاری می‌شود و رشک و دلتنگی، دل را می‌آزارد. حتی در لحظات وصال، یاد روزهای فراق قلب را می‌فشارد و اندوه ناشی از دوری، دل را زخمی می‌کند.
مفاهیم عمیق عاشقانه و احساسات پیچیدهٔ بیان‌شده در شعر برای درک و ارتباط بهتر، به سطحی از بلوغ عاطفی و تجربه نیاز دارد که معمولاً از نوجوانی به بعد شکل می‌گیرد.
شماره ۱۳۷ - عشق تو سواد دیده را جیحون کرد
عشق تو سواد دیده را جیحون کرد
رشک تو دل از سینهٔ ما بیرون کرد ۱
در وصل کنیم یاد ایام فراق
اندیشهٔ حرمان، دل ما را خون کرد ۲
رشک تو دل از سینهٔ ما بیرون کرد ۱
در وصل کنیم یاد ایام فراق
اندیشهٔ حرمان، دل ما را خون کرد ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۶ - تا چند ز اشک بر رخم رنگ آید
گوهر بعدی:شماره ۱۳۸ - وبرانهٔ هند،کز صفا پاک بود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
