خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این متن از غم و تنهایی خود در شب می‌گوید و با تشبیه خود به شمع، تضاد بین خنده ظاهری و گریه درونی را بیان می‌کند. او از نبود غمخوار و غربت خود سخن می‌گوید و از شب به عنوان زمان گریه غریبان یاد می‌کند.
متن دارای مضامین عمیق عاطفی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان جوان‌تر ممکن است دشوار باشد. همچنین، بیان احساسات پیچیده و غمگینانه مناسب سنین بالاتر است.
شماره ۱۲۶ - بر تیره شب من که دل و جان گرید
بر تیره شب من که دل و جان گرید
چون شمع لبم خندد و مژگان گرید ۱
بالین مرا منت غمخواری نیست
بر غربت من شام غریبان گرید ۲
چون شمع لبم خندد و مژگان گرید ۱
بالین مرا منت غمخواری نیست
بر غربت من شام غریبان گرید ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۵ - غیر از کف خالی که ز ما بر جا ماند
گوهر بعدی:شماره ۱۲۷ - عالی گهران، بنده نژادان منند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
