این متن به توصیف نعمت‌ها و فراوانی‌هایی که به قومی به نام اهل سبا داده شده بود، می‌پردازد. این قوم دارای باغ‌ها و مزارع فراوان بود که میوه‌های آن‌ها به حدی زیاد بود که راه‌ها را مسدود می‌کرد. همچنین، امنیت و آرامش در شهر و روستاهای آن‌ها حاکم بود و حتی حیوانات وحشی مانند گرگ‌ها نیز خطری ایجاد نمی‌کردند. در پایان، متن اشاره می‌کند که اگرچه نعمت‌های این قوم روز به روز افزایش می‌یافت، اما انبیا آن‌ها را به استقامت و پایداری دعوت کردند.
این متن به دلیل استفاده از زبان ادبی و مفاهیم عمیق اخلاقی و دینی، برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است. همچنین، درک کامل مفاهیم آن ممکن است برای کودکان دشوار باشد.
بخش ۱۲۰ - صفت خرمی شهر اهل سبا و ناشکری ایشان
می‌رَمیدَنْدی زِ اَسْبابِ لِقا ۱
دادَشان چندان ضیاع و باغ و راغ
از چَپ و از راست از بَهرِ فَراغ ۲
بَسْ که می‌افتاد از پُرّی ثِمار
تَنگ می‌شُد مَعْبَرِرَهْ بر گُذار ۳
آن نِثارِ میوه رَهْ را می‌گرفت
از پُریِّ میوه رَهْ‌رو در شِگِفت ۴
سَلّه بر سَر در درختِسْتانَشان
پُر شُدی ناخواست از میوه‌فَشان ۵
بادْ آن میوه فَشانْدی نه کسی
پُر شُدی زان میوه دامَن‌ها بَسی ۶
خوشه‌هایِ زَفْت تا زیر آمده
بر سَر و رویِ رَوَنده می‌زَده ۷
مَردِ گُلْخَن‌تاب از پُریِّ زَر
بَسته بودی در میانْ زَرّینْ کَمَر ۸
سَگْ کُلیچه کوفْتی در زیرِ پا
تُخْمه بودی گُرگِ صَحرا از نَوا ۹
گشته ایمِن شهر و دِهْ از دُزد و گُرگ
بُز نَتَرسیدی هم از گُرگِ سُتُرگ ۱۰
گَر بگویم شَرحِ نِعْمَت‌هایِ قَوْم
که زیادت می‌شُد آن یَوْمًا بِیَوْم ۱۱
مانِع آید از سُخَن‌هایِ مُهِم
اَنْبیا بُردند اَمْرِ فَاسْتَقِم ۱۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
