خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر از آهی سخن می‌گوید که نزدیک بود از لبش برخیزد و آسمان را از جا برکند. او عمری است که پاهایش را استوار نگه داشته، در جایی که خاکستر داغ پا را می‌سوزاند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که درک آن برای کودکان دشوار بوده و مناسب سنین بالاتر است.
شماره ۹۲ - نزدیک بود ز لب هوا بردارد
نزدیک بود ز لب هوا بردارد
آهی که سپهر را ز جا بردارد ۱
عمریست که استوار دارم پا را
جایی که سپند گرم پا بردارد ۲
آهی که سپهر را ز جا بردارد ۱
عمریست که استوار دارم پا را
جایی که سپند گرم پا بردارد ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۹۱ - آن بی خردی که شوم چون زاغ افتد
گوهر بعدی:شماره ۹۳ - دهرم به شکنج انزوا می دارد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
