بخش ۱۱۴ - برون رفتن به سوی آن درخت

چون بُرون رَفتند سویِ آن درخت
گفت دَستَش را سِپَس بَندید سَخت ۱

تا گُناه و جُرمِ او پیدا کُنم
تا لِوایِ عَدلْ بر صَحرا زَنَم ۲

گفت ای سگ جَدِّ او را کشته‌یی
تو غُلامی خواجه زین رو گَشته‌یی ۳

خواجه را کُشتیّ و بُردی مالِ او
کرد یَزدانْ آشکارا حالِ او ۴

آن زَنَت او را کَنیزک بوده است
با همین خواجه جَفا بِنْموده است ۵

هر چه زو زاییده ماده یا که نَر
مُلْکِ وارِث باشد آن‌ها سَر به سَر ۶

تو غُلامی کَسْب و کارَت مُلْکِ اوست
شَرع جُستی شَرع بِسْتان رو نِکوست ۷

خواجه را کُشتی به اِسْتَم زارْ زار
هم بَرین جا خواجه گویان زینهار ۸

کارْد از اِشْتاب کردی زیرِ خاک
از خیالی که بِدیدی سَهْمناک ۹

نَکْ سَرَش با کارْد در زیرِ زمین
باز کاوید این زمین را هم چُنین ۱۰

نامِ این سگْ هم نِبِشته کارد بَر
کرد با خواجه چُنین مَکْر و ضَرَر ۱۱

هم چُنان کردند چون بِشْکافْتَند
در زمین آن کارْد و سَر را یافتَند ۱۲

وَلْوَله در خَلْق اُفْتاد آن زمان
هر یکی زُنّار بُبْرید از میان ۱۳

بَعد ازان گُفتَش بیا ای دادْخواه
دادِ خود بِسْتان بِدان رویِ سیاه ۱۴