شمارهٔ ۵۶ - در تاریخ تدوین چهارمین دیوان خود فرموده است

هزار و یکصد و پنجاه و پنج هجری بود
که گشت نسخه ی دیوان چارمین سپری ۱

قصیده و غزل و قطعه و رباعی آن
دوصد فزون ز هزار است و سی چو بر شمری ۲

هنر به ماشطهٔ خامه ام کند نازش
که لیلی عرب آراست در لباس دری ۳

دعای رحمت، از آیندگان امیدم هست
که جاده ایست بسیط زمان و ما گذری ۴

شگفت نیست، گر آلوده است دامن ما
که دیده اشک فشان است و اشک ما جگری ۵