شمارهٔ ۵۱ - تغزّل

بحری ست محیط غم که در خون
یازد نفس شناوران را ۱

چون بیضه شکسته، صعوهٔ عشق
پرواز عقاب شهپران را ۲

آن غنچه دهان که شرم لعلش
بر بسته زبان، سخنوران را ۳

آورده به جوش خون حسرت
عنّاب تو بسته شکّران را ۴

مژگان کجت لوای قامت
خم ساخته، تیغ جوهران را ۵

بسته ست نگاهت از کسادی
بازارچه ٔ ستمگران را ۶

خامش نشود زبان ز شکرت
چون خامه، بریده حنجران را ۷

هر پارهٔ دل ز تاب مهرت
اخگر شده، سینه مجمران را ۸

چون گل، زده چاک فرقت تو
جیب و بغل سمن بران را ۹

صهبای حیات بخشد از نطق
یاقوت تو روح سروران را ۱۰

یاد مژهٔ جگر فشارت
چنگال شکسته اژدران را ۱۱

دست از دامان کبریایت
افتاده قصیر، قیصران را ۱۲