شماره ۸۲۹ - بر هر زمین که جلوه کنی آسمان کنی

بر هر زمین که جلوه کنی آسمان کنی
می زیبدت که ناز به کون و مکان کنی ۱

این لطف جلوه ای که ز سرو تو دیده ام
بر خاک اگر گذر فکنی پرنیان کنی ۲

هر جا گشایی از پی دل زلف پرشکن
مرغان سدره را همه بی آشیان کنی ۳

مشکین شود غزال نگاهت به یک نظر
ای کاش جیب بخت مرا سرمه دان کنی ۴

ای عندلیب با تو مرا حقّ صحبت است
خواهم که خاک تربت ما گل فشان کنی ۵

دزدد به کام خویش زبان، شمع انجمن
هر جا که شرح قصّهٔ سوز نهان کنی ۶

گردد طراز دامن دشت جنون حزین
خونابه ای که از رگ مژگان روان کنی ۷