شماره ۸۱۶ - رسید از عرق آن شاخ گل گلاب زده

رسید از عرق آن شاخ گل گلاب زده
چو لاله عارض گلبرگش آفتاب زده ۱

روان ز هر رگ مویش می مغانهٔ ما
سر از چغانه خوش و طره مشک ناب زده ۲

نهال سرشکن سرو قامتان چمن
خرام، سیل صفت راه صد خراب زده ۳

شکرشکن به سخن، درد دل شنو به وفا
نمک ز خنده به دلهای شیخ و شاب زده ۴

فکنده طره مشکین فروتر از سر دوش
لبش کرشمه فروش و نگه شراب زده ۵

به جلوه آتش دلها چو شعله در شب تار
ز حلقه حلقهٔ آن زلف پیچ و تاب زده ۶

گشود لب به سخن با من دل افتاده
نگه گشاده کمین، ابروان عتاب زده ۷

من از شکیب، تهی کیسه وضع و او می گفت
که ای وصال طلب، عاشق شتاب زده ۸

نمی توان ز بتان عاشقانه کام گرفت
به خون دیده و دل جوش اضطراب زده ۹

ازبن مکالمه طومار شکوه پیچیدم
قلم به حرف ستم های بی حساب زده ۱۰

میان شکر و شکایت به خود فرو رفتم
نهفته دست نهادم به دل، حجاب زده ۱۱

ز دیده و دل پر خون برون مباد حزین
خیال او که شبیخون به خیل خواب زده ۱۲