شماره ۷۸۷ - کام دلی به عالم ناپایدار کو؟

کام دلی به عالم ناپایدار کو؟
گیرم که زِه کنیم کمان را شکار کو؟ ۱

سودای عشق دست و دل از کار برده است
دستی که واکند گره از زلف یار کو ۲

مست گذاره است درین بزم هر که هست
در دور چشم سرخوش ساقی خمار کو؟ ۳

ساقی کف زمانه پر است از عطای تو
ای ابر فیض، قسمت این خاکسار کو؟ ۴

عالم تمام مظهر آن حسن مطلق است
آیینه است عالمی، آیینه دار کو؟ ۵

از خواری جهان رخ اقبال تازه دار
بنگر ثبات رنگ گل اعتبار کو؟ ۶

یک نغمه‎ای که از دل عشاق غم برد
در پردهٔ مخالف لیل و نهار کو؟ ۷

یک گرم رو که شعله برین خار و خس زند
از دودمان عشق درین رهگذار کو؟ ۸

این بیستون هزار چو فرهاد دیده است
افتاده کار بر سر هم، مرد کار کو؟ ۹

یک سرگذشته ای ز خراباتیان عشق
تا پا زند به دولت ناپایدار کو؟ ۱۰

دریای عشق، چون نفس از دل کشد حزین
موجی که خوبش را نزند برکنارکو؟ ۱۱