شماره ۷۷۴ - خارم که نیست گلشن صورت سرای من

خارم که نیست گلشن صورت سرای من
دهرم نمی خرد که ندارد بهای من ۱

گوی نه آسمان سرپا خوردهٔ من است
روی فلک کبود شد از پشت پای من ۲

آوازهٔ مرا نکند بخت تیره پست
در سرمه چون نگاه نخوابد صدای من ۳

سیّارگان پی سپر کاروان شوق
ره گم کنند اگر نخروشد درای من ۴

خورشید عالمم ز دل گرم جوش خویش
از سردی زمانه نگردد هوای من ۵

رفتم ز خود چو در دلم آمد خیال تو
تنها نشسته ای تو و خالی ست جای من ۶

از چاره سازی دل خود عاجزم حزین
کار مرا به خود نگذارد خدای من ۷