شماره ۷۰۲ - چشم خودم چو اشک ز مژگان فروچکم

چشم خودم چو اشک ز مژگان فروچکم
خون خودم ز خنجر عریان فروچکم ۱

آن اخگر گداخته ام کز شکوه دل
خارا به هم فشارم و آسان فروچکم ۲

آن رشح رحمتم که ز فیض عمیم خویش
آیم برون ز چاه و به زندان فروچکم ۳

آن سوز دیده ام که به جلباب پیرهن
از مصر رخت بسته به کنعان فروچکم ۴

افتاده پنبه از سر مینای مستیم
باید به جام باده گساران فروچکم ۵

دارد به خون من طمعی خاک تیره دل
از جویبار تیغ درخشان ، فروچکم ۶

گر قطره ام به کام جگر تشنگان حزین
امّا به مایه داری طوفان فروچکم ۷