شماره ۶۱۸ - با یاد نرگست، چو می ناب می زدم

با یاد نرگست، چو می ناب می زدم
پیمانه را به گوشهٔ محراب می زدم ۱

آن کبک مستم از می مشرب که عمرها
در چنگل عقاب، شکر خواب می زدم ۲

آن بلبلم که از اثر رنگ و بوی عشق
در خشک سال، نغمهٔ شاداب می زدم ۳

بر سر چو شمع، در غم آن حسن دلفروز
از داغ آتشین، گل سیراب می زدم ۴

بی مایه طاقتم، سرِ دیدارِ یار داشت
دام کتان، کمینگه مهتاب می زدم ۵

کو ذوق گریه ای؟ که ز هر تار موی خویش
طوفان دشنه در دل سیلاب می زدم ۶

شبها خیال روی تو چون بردیم زهوش
از های های گریه، به رخ آب می زدم ۷

نازم فسون عشق که از دفتر فراق
فال وصال با دل بی تاب می زدم ۸

آن خوش ترنّمم که ز لخت جگر حزین
بر تار ناله، ناخن مضراب می زدم ۹