شماره ۵۷۶ - یک دم به مزد دیده شب زنده دار خویش

یک دم به مزد دیده شب زنده دار خویش
می خواستم چو اشک تو را در کنار خویش ۱

رنگین نگشت تیغ نگاهت زخون ما
آخر شکسته رنگی ما کرد کار خویش ۲

چون در امید وعدهٔ وصلت سفید شد
کردم ز چشم خویش چو عبهر، بهار خویش ۳

دارم امید منزلتی از دلت هنوز
بر سنگ می زنم چو گهر اعتبار خویش ۴

هرگز کمی نمی کشم از دشمن غیور
بر دیده سپهر نشانم غبار خوبش ۵

ما غسل توبه را به شط باده می کنیم
از بس که تشنه ایم به خون خمار خویش ۶

ای مست ناز، طعن اسیری مزن به ما
از خویش غافلی که نگشتی شکار خویش ۷

ما و بهار، عالم افسرده را حزین
داریم تازه، از نفس مشکبار خویش ۸