بخش ۶۳ - در جامهٔ خواب افتادن استاد و نالیدن او از وهم رنجوری

جامه خواب آوَرْد و گُستَرد آن عَجوز
گفتْ امکان نه و باطِن پُر زِ سوز ۱

گَر بِگویَم مُتَّهَم دارد مرا
وَرْ نگویم جِدْ شود این ماجَرا ۲

فالِ بَدْ رَنْجور گرداند هَمی
آدمی را که نَبودَسْتَش غَمی ۳

قولِ پیغامبر قَبولُهْ یُفْرَضُ
اِنْ تَمارَضْتُمْ لَدَیْنا تَمْرَضُوا ۴

گَر بگویم او خیالی بَر زَنَد
فِعْل دارد زن که خَلْوَت می‌کُند ۵

مَر مرا از خانه بیرون می‌کُند
بَهرِ فِسْقی فِعْل و اَفْسون می‌کُند ۶

جامه خوابَش کرد و اُستاد اوفْتاد
آه آه و ناله از وِیْ می‌بِزاد ۷

کودکان آن جا نِشَستند و نَهان
دَرس می‌خواندند با صد اَنْدُهان ۸

کین همه کردیم و ما زندانی‌ایم
بَد بِنایی بود ما بَد بانی‌ایم ۹