شماره ۴۳۲ - من کشتهٔ زخمی که اجل را خجل آرد

من کشتهٔ زخمی که اجل را خجل آرد
جان بندهٔ آن تیغ که چاکی به دل آرد ۱

زلف تو شبیخون به بتان چگل آرد
سیلی که رسد از سر کوی تو، دل آرد ۲

بستیم ز خجلت ره قاصد که مبادا
پیغام وفایی ز تو پیمان گسل آرد ۳

در محفلت از آتش دل غیرت شمعم
از بس که مرا ناله به لب متّصل آرد ۴

خالیست کنارم ز گل، آن گریه کجا رفت؟
کز دیدهٔ آغشته به خون، لخت دل آرد ۵

آلوده حزین ، از تن خاکی ست روانم
سیلی که به ویران فتدش راه،گل آرد ۶