خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که از عناصر طبیعت مانند گل و خار برای بیان احساسات عمیق عاشقانه و درد فراق استفاده می‌کند. شاعر از زلف یار و بوی سنبل برای توصیف عشق و از ساغر و می برای بیان حالت بی‌خودی و رهایی از غم سخن می‌گوید.
متن دارای مضامین عاشقانه و عرفانی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره‌هایی به می و مستی دارد که مناسب سنین بالاتر است.
شماره ۳۶۲ - از پرده چو خواهد، گل رخسار برآرد
از پرده چو خواهد، گل رخسار برآرد
پوشد به لباس گل و از خار برآرد ۱
دل از خم زلفش چه خیال است برآرم؟
چون آینه کز سبزه ی زنگار برآرد ۲
امروز مگر همّت مردانه ی ساقی
بنیاد غم از ساغر سرشار برآرد ۳
افسرده دلی رفت ز حد، شور جنون کو؟
تا بی خودم از خانهٔ خمار برآرد ۴
بوی سر زلف تو دهد طرح به سنبل
آهی که حزین از دل افگار برآرد ۵
پوشد به لباس گل و از خار برآرد ۱
دل از خم زلفش چه خیال است برآرم؟
چون آینه کز سبزه ی زنگار برآرد ۲
امروز مگر همّت مردانه ی ساقی
بنیاد غم از ساغر سرشار برآرد ۳
افسرده دلی رفت ز حد، شور جنون کو؟
تا بی خودم از خانهٔ خمار برآرد ۴
بوی سر زلف تو دهد طرح به سنبل
آهی که حزین از دل افگار برآرد ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۶۱ - بی پا و سر ز قدر و شرف کام می برد
گوهر بعدی:شماره ۳۶۳ - کشم چو آه، دل ناتوان بیاساید
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
