شماره ۳۵۲ - دلم که شاهد امّید، در کنار ندید

دلم که شاهد امّید، در کنار ندید
جبین صبح شب تار انتظار ندید ۱

در آفتاب قیامت به سر چگونه برد
کسی که سایهٔ آن سرو پایدار ندید؟ ۲

دلم که بوی گلش بر دماغ بود گران
چه فتنه ها که در آن زلف تابدار ندید ۳

شمرده زد نفس خو هرکه در عالم
چو صبح، آینهٔ خاطرش غبار ندید ۴

حزین ، به بلبل آواره زآشیان رحم است
که در خزان ز چمن رفت و نوبهار ندید ۵