شماره ۲۳۴ - از آن، سرم به هوای تو مایل افتاده ست

از آن، سرم به هوای تو مایل افتاده ست
که آرزوی تو چون شعله در دل افتاده ست ۱

چو نور در بصر و روح در دلی و هنوز
میان ما و تو صد پرده حایل افتاده ست ۲

شهید کوی محبت شوم که هر گامی
هزار خضر در او، نیم بسمل افتاده ست ۳

کسی که سجده به بیت الحرام عشق نکرد
ز قدر کعبه ی دیدار، غافل افتاده ست ۴

ز یاد زلف تو، صد آرزو به دل گره است
که را به عشق چنین کار مشکل افتاده ست؟ ۵

حزین ، امید شفاعت زکس به حشر مدار
که عذر ما همه در گردن دل افتاده ست؟ ۶