خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر از حزین لاهیجی، شاعر ایرانی، بیانگر احساسات عاشقانه و عرفانی است. شاعر از عشق و فراق سخن می‌گوید و از درد دوری و یاد معشوق شکوه می‌کند. او از باده و می‌گساری به عنوان نمادی برای فراموشی و رسیدن به آرامش یاد می‌کند و در نهایت، بازگشت به سوی معشوق را آرزوی نهایی خود می‌داند.
این شعر دارای مضامین عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد. همچنین، اشاره به می‌گساری و مفاهیم عمیق عرفانی نیازمند درک و بلوغ فکری است که معمولاً از سن 16 سالگی به بعد در افراد شکل می‌گیرد.
شماره ۱۲۵ - در فتح باب میکده باشد گشاد ما
در فتح باب میکده باشد گشاد ما
صرف سبو شود، همه خاک مراد ما ۱
دل روشناس مصحف حسن بتان نبود
شد روشن از غبار خط او سواد ما ۲
پنداشتم که مهر تو با جان سرشته است
جان از میانه رفت و نرفتی ز یاد ما ۳
از مبدا فراق تو در عین برزخیم
باز آمدن به کوی تو باشد معاد ما ۴
افراسیاب غم چو هجوم آورد حزین
جمشید، جام باده و خم کیقباد ما ۵
صرف سبو شود، همه خاک مراد ما ۱
دل روشناس مصحف حسن بتان نبود
شد روشن از غبار خط او سواد ما ۲
پنداشتم که مهر تو با جان سرشته است
جان از میانه رفت و نرفتی ز یاد ما ۳
از مبدا فراق تو در عین برزخیم
باز آمدن به کوی تو باشد معاد ما ۴
افراسیاب غم چو هجوم آورد حزین
جمشید، جام باده و خم کیقباد ما ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۴ - مکن دشوار از تن پروری آزادی جان را
گوهر بعدی:شماره ۱۲۶ - نخواهد برد از ما صرفهای خصم عنید ما
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
