شماره ۱۲۱ - شوری به سر افتاده، رسوای محبت را

شوری به سر افتاده، رسوای محبت را
ساکن نتوان کردن، غوغای محبت را ۱

هنگامهٔ محشر را، برهم زند از مستی
آن دم که به حشر آرند، شیدای محبّت را ۲

درد دل عاشق را عیسی نکند چاره
درمان ندهد سودی، سودای محبت را ۳

گردی ز نمکدان لعل لب او باشد
شوری که به جوش آرد، دریای محبّت را ۴

از نام چه اندیشد، از ننگ چه پرهیزد
پروای جهان نبود، رسوای محبت را ۵

از همّت سرمستان، بردار حزین خضری
تنها نتوان رفتن، صحرای محبت را ۶