شماره ۱۱۷ - در دل تنگ بود جلوهٔ جانان ما را

در دل تنگ بود جلوهٔ جانان ما را
یوسفی هست درین گوشهٔ زندان ما را ۱

صبح رسوایی ما دامن محشر دارد
ندهد تن به رفو، چاک گریبان ما را ۲

جلوهٔ حسن تو چون می به رگ و ریشه دوید
آتش این برق بلا، زد به نیستان ما را ۳

زلف مشکین و شب بخت به هم ساخته اند
تا نشانند به این روز پریشان ما را ۴

نشود باز، که زندانی آباد شویم
به کجا می بری ای خضر بیابان ما را؟ ۵

بس که رنجیده دل، از مردمِ مردم مانند
وحشت از سایه خود کرده گریزان ما را ۶

سرفرازیم ز بخل فلک سفله حزین
زنده در گور کند، منت احسان ما را ۷