شماره ۱۱۴ - آتش زده آن لعل قبا، خانه زین را

آتش زده آن لعل قبا، خانه زین را
بر خرمن ما برق گشاده ست کمین را ۱

همچون کف خاکی که برد سبزه ز جایش
کردند به ما، سبز خطان تنگ زمین را ۲

چون مهره بازیچه، دهد طرح به طفلان
کفر سر زلف تو، دل باخته دین را ۳

آن روز نشیند به جهان نقش مرادم
کز بوسه کنم نقش لب لعل نگین را ۴

فریادکه اندیشه موی کمر توست
زنار میان، زاهد سجاده نشین را ۵

گویا خط پیشانیت ای زهره جبین است
بیرون نتوان برد زابروی تو چین را ۶

در پردهٔ عشّاق نواسنجی بلبل
کی می برد از یاد تو، گلبانک حزین را؟ ۷