شماره ۱۱۱ - سر خط تعلیم شد، شیوه استاد را

سر خط تعلیم شد، شیوه استاد را
کلک کهن مشق من، تیشهٔ فرهاد را ۱

هر سر موی من است، اینکه به میدان عشق
سینه به نشتر دهد، دشنه فولاد را ۲

بر رخ گلرنگ تو، منت پیمانه نیست
غازه چه حاجت بود، حسن خداداد را؟ ۳

در چمن دلبری رشک بر و دوش تو
داده به آشفتگی، طرهٔ شمشاد را ۴

ناله به خونم تپید، دیده به حالم گریست
تا تو گشادی کمین، غمزهٔ صیاد را ۵

حسن تو حیرت فزا، ناز تو پیمان گسل
از چه تسلی کنم، خاطر ناشاد را ۶

داد دهی بر طرف، رخصت فریاد نه
آه چه سازد کسی این همه بیداد را؟! ۷

کرد مسخر تو را، دقت افکار من
رشته چه سان زد گره، بال پریزاد را؟ ۸

باز به آن کو رسد، مشت غبارم حزین
هست به هم الفتی، خاک من و باد را ۹