شماره ۴ - سخن صریح سراییم، عشق پنهان را

سخن صریح سراییم، عشق پنهان را
به خون دیده طرازیم، لوح دیوان را ۱

به دین و دل چه عجب شیخ شهر اگر نازد
ندیده یک نظر، آن چشم نامسلمان را ۲

نمی شود لب شیرین خاطر آشوبان
که نشکنند به داغ دلم، نمکدان را ۳

صباح وصل تو کو تا قیامت انگیزم؟
به سینه حشر کنم داغهای پنهان را ۴

بود که، نخل خزان دیده ام بهار کند
ز فیض گریه کنم سبز، خار مژگان را ۵

دمد ز هرکف خاکیش، سنبلستانی
خراب کردهٔ آن طرهٔ پریشان را ۶

هزار سینه به تار نگه رفو سازد
چه غم ز دامن چاک است ماه کنعان را؟ ۷

شبی نمی شود از شور سیل مژگانم
که خون به تن نشود خشک، شاخ مرجان را ۸

نشسته ای به گلستان چرا فسرده، حزین ؟
به ناله ای بفزا، شور عندلیبان را ۹