بخش ۲۹ - رجوع به حکایت ذاالنون رحمة الله علیه

چون رَسیدند آن نَفَر نزدیکِ او
بانگ بَر زَد هی کیانید؟ اِتَّقوا ۱

با اَدَب گفتند ما از دوستان
بَهرِ پُرسش آمدیم این‌جا به جان ۲

چونی ای دریایِ عقلِ ذوفُنون؟
این چه بُهْتان است بر عَقلَت جُنون؟ ۳

دودِ گُلْخَن کِی رَسَد در آفتاب؟
چون شود عَنْقا شِکَسته از غُراب؟ ۴

وامَگیر از ما، بَیان کُن این سُخُن
ما مُحِبّانیم، با ما این مَکُن ۵

مَر مُحِبّان را نَشایَد دور کرد
یا به روپوش و دَغَل مَغْرور کرد ۶

راز را انْدر میانْ آوَرْ شَها
رو مَکُن در ابرْ پنهانی، مَها ۷

ما مُحِبّ و صادق و دلْ خسته‌ایم
در دو عالَمْ دل به تو دَر بَسته‌ایم ۸

فُحْش آغازید و دُشنام از گِزاف
گفتْ او دیوانگانه زیّ و قاف ۹

بَر جَهید و سنگْ پَرّان کرد و چوب
جُملگی بُگْریختند از بیمِ کوب ۱۰

قَهْقَهه خندید و جُنْبانید سَر
گفت بادِ ریشِ این یاران نِگَر ۱۱

دوستان بین، کو نِشانِ دوستان؟
دوستان را رنج باشد هَمچو جان ۱۲

کِی کَران گیرد زِ رنجِ دوستْ دوست؟
رنجْ مَغز و دوستی آن را چو پوست ۱۳

نی نِشانِ دوستی شُد سَرخَوشی
در بَلا و آفَت و مِحْنَت‌کَشی؟ ۱۴

دوست هَمچون زَر، بَلا چون آتش است
زَرِّ خالصْ در دلِ آتش خَوش است ۱۵