این متن شعری است که در آن پیامبر به اصحاب خود دربارهٔ اهمیت نور خورشید و ستارگان سخن میگوید. ماه نیز به عنوان نمادی از نور الهی و هدایت، از تاریکی درون خود و نور بخشیدن به دیگران صحبت میکند. در ادامه، شاعر از اهمیت پاکسازی دل از هوا و هوس و ارتباط مستقیم با خداوند سخن میگوید.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و دینی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با مفاهیم فلسفی و معنوی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
بخش ۱۶۱ - گفتن پیغامبر صلی الله علیه و سلم مر زید را کی این سر را فاشتر ازین مگو و متابعت نگهدار
رَهْرُوان را شمع و شَیطان را رُجوم ۱
هر کسی را گَر بُدی آن چَشم و زور
کو گرفتی زآفتابِ چَرخْ نور ۲
کِی سِتاره حاجَتَسْتی ای ذَلیل
که بُدی بر نورِ خورشید او دلیل؟ ۳
ماه میگوید به خاک و ابر و فَی
من بَشَر بودم، ولی یُوحی اِلَیْ ۴
چون شما تاریک بودم در نِهاد
وَحیِ خورشیدم چُنین نوری بِداد ۵
ظُلْمَتی دارم به نِسْبَت با شُموس
نور دارم بَهرِ ظُلْماتِ نُفوس ۶
زان ضَعیفَم، تا تو تابی آوَری
که نه مَردِ آفتابِ اَنْوَری ۷
هَمچو شَهْد و سِرکه دَرهَم بافتم
تا سویِ رَنجِ جِگَر رَهْ یافتم ۸
چون زِ عِلَّت وا رَهیدی ای رَهین
سِرکه را بُگْذار و میخور اَنْگَبین ۹
تَختِ دلْ مَعْمور شُد پاک از هوا
بین که اَلرَّحْمنْ عَلَی الْعَرْشِ اَسْتَوی ۱۰
حُکْم بر دلْ بَعد ازین بیواسطه
حَق کُند، چون یافت دلْ این رابِطه ۱۱
این سُخَن پایان ندار، زَیْد کو؟
تا دَهَم پَندَش که رُسوایی مَجو ۱۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.