مردی از گفتن سخنانش پشیمان میشود و از زنش طلب بخشش میکند. او به اشتباهات خود اعتراف کرده و از خداوند طلب رحمت میکند. متن به موضوعاتی مانند پشیمانی، توبه، رحمت الهی و رابطهی انسان با خدا میپردازد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند توبه و رابطهی انسان با خدا ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد.
بخش ۱۲۰ - مرد زان گفتن پشیمان شد چنان
کَزْ عَوانی ساعتِ مُردنْ عَوان ۱
گفت خَصْمِ جانِ جانْ چون آمدم؟
بر سَرِ جانْ من لَگَدها چون زَدم؟ ۲
چون قَضا آید، فُرو پوشَد بَصَر
تا نَدانَد عقلِ ما پا را زِ سَر ۳
چون قَضا بُگْذشت، خود را میخَورَد
پَرده بِدْریده، گَریبانْ میدَرَد ۴
مَرد گفت ای زن پَشیمان میشَوَم
گَر بُدَم کافِر، مُسلمان میشَوَم ۵
من گُنَهکارِ تواَم، رَحْمی بِکُن
بَر مَکَن یک بارگیم از بیخ و بُن ۶
کافِرِ پیر اَرْ پَشیمان میشود
چون که عُذر آرَد، مُسلمان میشود ۷
حَضرتِ پُر رَحمَت است و پُر کَرَم
عاشقِ او هم وجود و هم عَدَم ۸
کُفر و ایمانْ عاشقِ آن کِبْریا
مِسّ و نُقره بَندۀ آن کیمیا ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.