بخش ۷۴ - جمع شدن نخچیران گرد خرگوش و ثنا گفتن او را

جَمع گشتند آن زمانْ جُمله وُحوش
شاد و خندانْ از طَرَب در ذوق و جوش ۱

حَلْقه کردند او چو شمعی در میان
سجده کردندَش همه صَحراییان ۲

تو فرشته‌یْ آسْمانی یا پَری؟
نی، تو عِزْراییلِ شیرانِ نَری ۳

هرچه هستی، جانِ ما قُربانِ توست
آفرین بر دست و بازویَت دُرُست ۴

رانْد حَق این آب را در جویِ تو
آفرین بر دَست و بر بازویِ تو ۵

بازگو تا چون سِگالیدی به مَکْر؟
آن عَوان را چون بِمالیدی به مَکْر؟ ۶

بازگو تا قِصّه دَرمان‌ها شود
بازگو تا مَرهَمِ جان‌ها شود ۷

بازگو کَزْ ظُلْمِ آن اِسَتم‌نِما
صد هزاران زَخْم دارد جانِ ما ۸

گفت تأییدِ خدا بُد ای مِهان
وَرْنه خرگوشی کِه باشد در جهان؟ ۹

قُوَّتَم بَخشید و دل را نور داد
نورِ دل مَر دَست و پا را زور داد ۱۰

از بَرِ حَق می‌رَسَد تَفْضیل‌ها
باز هم از حَق رَسَد تَبْدیل‌ها ۱۱

حَقْ به دور نوبَتْ این تأیید را
می‌نِمایَد اَهلِ ظَنّ و دید را ۱۲