بخش ۲۶ - دفع گفتن وزیر مریدان را

گفت هان ای سُخْرگانِ گفت و گو
وَعْظ و گفتارِ زبان و گوشْ جو ۱

پَنبه اَنْدَر گوشِ حِسِّ دون کُنید
بَندِ حِسْ از چَشمِ خود بیرون کُنید ۲

پَنبۀ آن گوشِ سِرْ گوشِ سَر است
تا نگردد این کَر، آن باطِنْ کَر است ۳

بی‌حِس و بی‌گوش و بی‌فِکْرَت شَوید
تا خِطابِ اِرْجِعی را بِشْنَوید ۴

تا به گفت و گویِ بیداری دَری
تو زِ گفتِ خواب، بویی کِی بَری؟ ۵

سَیْرِ بیرونی‌ست قَوْل و فِعْلِ ما
سَیْرِ باطِنْ هست بالایِ سَما ۶

حِسّْ خُشکی دید کَزْ خُشکی بِزاد
عیسیِ جانْ پایْ بر دریا نَهاد ۷

سَیْرِ جسمِ خُشک بر خُشکی فُتاد
سَیْرِ جانْ پا در دلِ دریا نَهاد ۸

چون که عُمر اَنْدَر رَهِ خُشکی گُذشت
گاه کوه و گاه دریا، گاه دَشت ۹

آبِ حیوان از کجا خواهی تو یافت؟
موجِ دریا را کجا خواهی شِکافت؟ ۱۰

موجِ خاکی وَهْم و فَهْم و فکرِ ماست
موجِ آبی مَحْو و سُکْر است و فَناست ۱۱

تا دَرین سُکری، از آن سُکْری تو دور
تا ازین مَستی، از آن جامی نَفور ۱۲

گفت و گویِ ظاهر آمد چون غُبار
مُدّتی خاموش خو کُن، هوش‌دار ۱۳