بخش ۵ - ملاقات پادشاه با آن ولی که در خوابش نمودند

دَستْ بُگْشاد و کِنارانَش گرفت
هَمچو عشقْ اَنْدَر دل و جانَش گرفت ۱

دست و پیشانیشْ بوسیدن گرفت
وَزْ مُقام و راهْ پُرسیدن گرفت ۲

پُرسْ پُرسانْ می‌کَشیدَش تا به صَدْر
گفت گنجی یافتم آخِر به صَبر ۳

گفت ای نورِ حق و دَفْعِ حَرَج
مَعنیِ‌ اَلصَّبْرُ مِفْتاحُ اَلْفَرَج ۴

ای لِقایِ تو جوابِ هر سوآل
مُشکل از تو حَل شود بی‌قیل و قال ۵

تَرجُمانی هرچه ما را در دل است
دستْ گیری هرکِه پایَش در گِل است ۶

مَرحَبا یا مُجْتَبی یا مُرتَضی
اِنْ تَغِبْ جاءَ الْقَضا ضاقَ اَلْفَضا ۷

اَنْتَ مَوْلی اَلْقوْمِ مَنْ لا یَشْتَهی
قَدْ رَدی کَلّا لَئِنْ لَمْ یَنْتَهِ ۸

چون گُذشت آن مَجْلِس و خوانِ کَرَم
دستِ او بِگْرفت و بُرد اَنْدَر حَرَم ۹