شمارهٔ ۱۲ - فی مذمه الدنیا

آرزوهاست در دلت پنهان
انها من سلاسل الشیطان ۱

که به دوزخ بدان کشند تو را
ان تکن منکر فسوف ترى ۲

دل به دنیا چو مشتغل گردد
جوهرش تیره تر ز گل گردد ۳

دل که می گردد از هوا خالی
از محبت می شود حالی ۴

دل که می گردد اندرو گله یی
دل مخوانش که هست مزبله یی ۵

کوه اندوه می نهی بر دل
تا کنی قطعه یی زمین حاصل ۶

دل که معشوق او مدر باشد
آن دل از عشق بی خبر باشد ۷

سیم کان روغن چراغ دل است
زر که آب روان باغ دل است ۸

هر که این هر دو را کند حاصل
روشن و تازه باشد او را دل ۹

لیک شرح دل عوام است این
وصف انسان ناتمام است این ۱۰

هر که از آفتاب نور الله
دل و جانش منور است چو ماه ۱۱

در پی سیم و زر کجا پوید
روشنایی ز نور حق جوید ۱۲

حرص و دل هر دو در یکی سینه
روی زنگی ست پیش آیینه ۱۳