شماره ۲۰۹ - به جای هر سر مویی گرم بود جانی

به جای هر سر مویی گرم بود جانی
فدای خاک کف پای چون تو جانانی ۱

ز جام خویش یکی جرعه در دهانم ریز
مر از آن چه که خضر است و آب حیوانی ۲

کسی که دیده بود نوبهار رویت را
دگر به خاطر او نگذرد گلستانی ۳

میان زلف سیاهت دلم همی‌گوید
که را بود به جهان در چنین شبستانی ۴

مگر ز باغ بهشت آمدی که در دنیی
بر این جمال ندیدیم هیچ انسانی ۵

دلم ز درد تو آسایشی همی‌یابد
که در دهند نیابد ز هیچ درمانی ۶

مگر که سبز شود کشت زار اومیدم
مراست هر نفس از آب دیده بارانی ۷

نه همچو روی تو باشد گلی به فصل بهار
نه چون همام به وصفت هزار دستانی ۸