شماره ۱۸۶ - توبه کردم که نخوانم دگرت ماه و پری

توبه کردم که نخوانم دگرت ماه و پری
همه در حسرت خاکی که برو می گذری ۱

تا به بینیم نظیرت به جهان گردیدیم
هر یکی را هوس آن که کجا می نگری ۲

عارفان روی تو جویند نه گلهای بهشت
باز دیدم نه به اندازه نور بصری ۳

میدهد زلف تو را باد صبا تشویشی
مگر ای باد تو از غیرت ما بی خبری ۴

مگذر بر سر زلفش که گرفتار شوی
جان ازین دام به هم بر شده بیرون نبری ۵

هوس آن بود که حسنت همگی در یابم
راز معشوق نگوید به نسیم سحری ۶

می روی دیده مردم نگران از چپ و راست
هر چه دیدیم و شنیدیم از آن خوبتری ۷

التفاتی نکند سوی کسی چشم خوشت
نیکوان را همه دیدیم تو چیزی دگری ۸

عاشقی را که بود غیرت صحبت چو همام
عقلشان می کند اقرار به صاحب نظری ۹