شماره ۱۸۱ - چو بالای تو گر سر وی میان بوستانستی

چو بالای تو گر سر وی میان بوستانستی
ازان سرو سهی بستان بهشت جاودانستی ۱

ز وصف یک سر هویت شدی عاجز بیان من
به جای هر سر مویی مرا گر صد زبانستی ۲

همی خواهم که او با من کند یاری چو جان با تن
جهان ما را جنا نستیگر او ما را چنانستی ۳

به روی عالم آرایش که گر خاک کف پایش
سرمرادست میدادی به جان هم رایگانستی ۴