خلاصه و رده‌بندی سنی 12+

این شعر عاشقانه و غزل‌گونه، به زیبایی‌های معشوق و تأثیر عمیق او بر شاعر می‌پردازد. شاعر از جذابیت‌های معشوق، مانند موهایش (کاکل)، چهره‌ی ماه‌گونه‌اش، و نگاه مسحورکننده‌اش سخن می‌گوید و بیان می‌کند که چگونه دل‌های بسیاری را به تسخیر خود درآورده است. شاعر همچنین از عشق بی‌پایان خود و فداکاری‌اش برای معشوق سخن می‌گوید.

محتوا شامل مضامین عاشقانه و احساسی است که برای نوجوانان و بزرگسالان قابل درک و مناسب است. هیچ گونه محتوای نامناسب یا خشونت‌آمیز در آن وجود ندارد.

مشاهده کامل

شماره ۱۲۷ - چو ترک من بگشاید برابروان کاکول

چو ترک من بگشاید برابروان کاکول
هزار دل بر باید به یک دم آن کاکول ۱

عجب مدار تو زان ماه روی مهر جبین
که آفتاب رخش راست سایه بان کاکول ۲

من آشکارا جان را به باد خواهم داد
که دیده ام دل خود را نهان دران کا کول ۳

هزار دل ز سر پای بر توان چیدن
اگر به شانه کندشاه دلبران کا کول ۴

بر آید از دل و جان عزیز خویش چو من
هران کسی که نهاده ست دل بران کاکول ۵

چو باد ناله زارم به گوش او برساند
سبک به رقص در آید در آن زمان کاکول ۶

هران دلی که ربود آن دو چشم او از خلق
نداد هیچ امانش مگر به جان کاکول ۷

سلامت ار هوست می کند همام مگرد
به گرد آن بت گل روی ضیمران کا کول ۸
کانال گوهرین در ایتا
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۲۶ - زهی مقبل که شد پیش تو مقبول
گوهر بعدی:شماره ۱۲۸ - آرزومندم ولیکن کو قدم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.