شماره ۹۹ - مرا چو نام لبت بر سر زبان آید

مرا چو نام لبت بر سر زبان آید
ز ذوق آن سخنم آب در دهان آید ۱

در ان نفس که ز رویت حکایتی گویم
ز هر نفس که زنم بوی گلستان آید ۲

به شرح زلف دراز تو در نمی پیچم
که زان هزار گره بر سر زبان آید ۳

زهی گران که نگردد خراب آن ساعت
که چشم مست تو از خواب سرگران آید ۴

چو آن دهان نگشایند هیچ تنگی شکر
هزار سال اگر از مصر کاروان آید ۵

اگر به دشت مغیلان گذر کنی روزی
به جای خار گل سرخ و ارغوان آید ۶

ز ابروی تو نتایم به هیچ وجهی روی
اگر چه بر دل من تیر ازان کمان آید ۷

به جست و جوی تو کار مهمی به جان برسید
کسی که طالب جانان بود به جان آید ۸

کجا رسد به شبستان هر گدا شمعی
که لایق نظر خسرو جهان آید ۹