شماره ۸۴ - آن را که حسن و شکل و شمایل چنین بود

آن را که حسن و شکل و شمایل چنین بود
چندان که ناز بیش کند نازنین بود ۱

وقتی در آب و آینه می بین جمال خویش
کز روزگار حاصل عمرت همین بود ۲

با خود نشین و همدم و همراز خویش باش
حیف آیدم که با تو کسی همنشین بود ۳

ای دوست آن خیال جوانی بود نه عشق
هر دوستی که تا نفس واپسین بود ۴

روزی که زین جهان به جهان دگر شوم
در جان من خیال تو نقش نگین بود ۵

هر جا که میروی قدمی باز پس نگر
سرها ببین که بر سر روی زمین بود ۶

بر آدمی ملایکه انکار کرده اند
معلومشان نبود که انسان چنین بود ۷

کاغذ ز شرم پاره شود بشکند قلم
کز دور تک برابر نقاش چین بود ۸

چون از لبت همام حدیثی کند تمام
زاب حیات بر سخنش آفرین بود ۹