شماره ۱۰۵۱ - گر تو دل ما سوختی از آتش دوری

گر تو دل ما سوختی از آتش دوری
ما بی تو به دل بر نزدیم آب صبوری ۱

هرچند که دور از تو چو فرهاد فتادیم
چون سنگ دلان دل ننهادیم بدوری ۲

دانم نخوری غم ز هلاک من رنجور
در ماتم بلبل ننشیند گل سوری ۳

تا با توام از روضه نیندیشم و از حور
هرجا نونی آن روضه خلدست و تو حوری ۴

صوفی اگرت روی در آن غمزه و ابروست
پیوسته به محرابی و در عین حضوری ۵

خوبان که به چشم همه محبوب نمایند
ایشان همه چشمند که بینند و تو نوری ۶

گر بی تو صبور است کمال این گنهی نیست
این نکته ضروریست که صبرست ضروری ۷