شماره ۱۰۰۲ - تن در پی جان می رود ای بخت کجانی

تن در پی جان می رود ای بخت کجانی
موقوف تو ماندیم که راهی بنمائی ۱

از کار فرو بسته در هم شده ما
لطفی بنمائی گرمی باز گشائی ۲

گویند که تعجیل مکن تا برسد وقت
پیداست که تا چند بود مد جدائی ۳

ای دل مکن اندیشه از این راه که صعب است
نومید نشاید شدن از لطف خدائی ۴

دیگر ندهم دامن مقصود خود از دست
گر بابم از این واقعه سب رهانی ۵

گفتی که کمالا مکن اندیشه رفتن
آیا من مشتاق کجا و تو کجایی ۶