این متن شعری است که از عشق نافرجام و رنج‌های عاشقانه سخن می‌گوید. شاعر از بی‌وفایی معشوق و رنج‌های خود می‌نالد، به‌ویژه از شکسته شدن عهدها و بی‌قراری‌اش. او همچنین از رقیبان و دردسرهای عشق شکایت می‌کند و در نهایت تصمیم می‌گیرد که خود را به خدا بسپارد. در بخشی از شعر، شاعر با سگ درب خانه معشوق گفت‌وگو می‌کند و از طرد شدنش می‌گوید. در پایان، او با دل خود گفت‌وگو می‌کند و از فریاد و زاری مشترک سخن می‌گوید.
این شعر دارای مضامین عمیق عاشقانه و احساسی است که درک آن برای مخاطبان جوان‌تر ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند رنج عشق و ناامیدی نیاز به بلوغ عاطفی دارد که معمولاً در نوجوانان بالای 16 سال یافت می‌شود.
شماره ۹۸۵ - با من این بودت ز اول شرط باری
کآخر الأمرم به یاد همه نیاری ۱
بسکه با شوریدگان چون زلف مشکین
عهد بستی و شکست از بیقراری ۲
با رقیبان گرانجان بیش منشین
نون لطیفی طاقت ایشان نداری ۳
سر میروی تنها براه و من چو سایه
دره پیته افتان و خیزان از نزاری ۴
بعد ازینت با خدا خواهم سپردن
زآنکه رسم عاشق آمد جانسپاری ۵
با سگته گفتم چو آیم شب برآن در
می باشد ز نو کآن در گذاری ۶
بانگ زد بر من به جنگ و گفت تاکی
هر شب اینجا آنی و دردسر آری ۷
دوش دیدم بر سر کوی تو دل را
گفتم ای مسکین تو باری در چه کاری ۸
گفت من بیش از کمال اینجا رسیدم
تا کنیم از یکدیگر فریاد و زاری ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
