شماره ۹۲۹ - به ابروان تو زاهد چو چشم وا کرده

به ابروان تو زاهد چو چشم وا کرده
را به گوشه محراب ها دعا کرده ۱

خدنگ ناوک غم عضو عضو ما چندان
که باز کرد: به هم نیغ او جدا کرده ۲

بردن دل و دین خال را نشان داده
بغارت سر و جان زلف را رها کرده ۳

بترک جور و جفا وعدهها که داده مرا
وفا نکره و گره کرده هم جفا کرده ۴

رقیب قطع رحم کرد با سگ کویش
مرا بخویش بر آن در چو آشنا کرده ۵

نگاه دارم تا شب برای بوسیدن
بروز وصل بتان دست مرحبا کرده ۶

خیال قد لطیفت چو دیده سرو در آب
چه میل ها که به آن قد دلربا کرده ۷

بهار بیگل رویش چو ابر تیره کمال
بر آمده به گلستان و گریه ها کرده ۸