شماره ۷۷۹ - ما چو قطع نظر از روی نکو نتوانیم

ما چو قطع نظر از روی نکو نتوانیم
دل به بیهوده بدگوی چرا رنجانیم ۱

محرمی کو که به صاحب غرض از ما گوید
که دگر در حق ما هرچه تو گونی آنیم ۲

زاهد آن به که گذارد به سر خود ما را
زآنکه ما مصلحت خود به ازو میدانیم ۳

بیش از آن نیست که او دامن آلوده ز خلق
باز می پوشد و ما باز نمی پوشانیم ۴

به دهانت که به از قند مکرر باشد
هر حدیثی که از آن لب به دهان می رانیم ۵

ای دل آن به که نگونی مرض خود به طبیب
که ویته صبر بفرماید و ما نتوانیم ۶

تا نیابد کس ازین عارض ما وجه وقوف
رنگ رخساره به خون مژه میشویائیم ۷

ما نه آنیم که گر خاک شود قالب ما
گرد سودای تو از دامن جان افشانیم ۸

خلق گویند که رندست و نظر باز کمال
هرچه گوینده به روی تو که صد چندانیم ۹