شماره ۶۸۲ - آن دهان را بدو لب قند مکرر گفتم

آن دهان را بدو لب قند مکرر گفتم
سخن مختصر خوب چو شگره گفتیم ۱

عارضت را که شد از خال و خط آلوده به مشک
پیش دل سوختگان شمع معتبر گفتیم ۲

چون به وصف رخ تو روز شد امشب شب ما
صفت زلف سیاهت شب دیگر گفتیم ۳

دل ز مشکینی آن خال حدیثی میگفت
چون به زلف تو رسید آن سخن از سر گفتیم ۴

ذکر بالای تو گفتیم برابر با سرو
هر دو چون ذکره بلند است برابر گفتیم ۵

دیده بر خاک درت کرد به خونابه سواد
ماجرانی که شب هجر بر آن در گفتیم ۶

با تو از بیم ملالته صفت اشک کمال
گرچه رنگین مخنی بود روانتر گفتیم ۷