شماره ۶۴۴ - مرا بگفت کسان چون قلم مران از پیش

مرا بگفت کسان چون قلم مران از پیش
که من از دست تو خواهم گرفت خودسر خویش ۱

چو دل حدیث تو گوید ز دیده خون بچکد
رود هر آینه خون چون دهن گشاید ریش ۲

اگر بریش دلم نیش نیز دره نگرد
در آن نظاره به حیرت فرو رود سر نیش ۳

بدست غمزه روانتر روانه کن تیری
که صبر آن نکند دل که بر کشی از کیش ۴

دلا بیار سر و جان برسم درویشی
که بی معامله آمد مرید نا درویش ۵

به حلق های غلامی مرا گران شده گوش
چنانکه نشنوم این بار پند نیک اندیش ۶

مزید جور ز دل کم نکرد هر کمال
چرا که جور تو بیش است و مهر بیش از پیش ۷