شماره ۶۳۹ - گنه دیده گراینست که کردم نگهش

گنه دیده گراینست که کردم نگهش
دل مینادشب و روز بجز در نگهش ۱

روی از ماه تمام ابروی او ماه نوست
دیدمی هر دو اگر دیده شدی مه به مهش ۲

چون روم بر اثر او مرو ای سایه به من
که تحمل نکند بار گران خاک رهش ۳

گر به اشکم نظر افکندی و شد چشم تو سرخ
باز بروی رقیب افکن و گردان سیهش ۴

دل در افتاد در آن چاه ذقن چشم به زلف
به رسن های بریده که برآرد ز چهش ۵

جان براینست که تنها خورد اندیشه تو
دل در اندیشه آن که ندهد فرحش ۶

از تو بوسی طلبیدست بدریوزه کمال
تا کی این بخل تو دشنام ندادی بدهش ۷