شماره ۵۹۰ - مرا گونی بمیر از من چه تقصیر

مرا گونی بمیر از من چه تقصیر
ز چندان دلبری یک ناز کم گیر ۱

خوشا خلونگه زلفت به دستم
خوش آید خلوت عشرت به زنجیر ۲

سگم خواندی ز سگ باری چه آید
که از وی باد می آری به تحقیر ۳

نصیحت کرد عقلم دل چه خوش گفت
بدان ای روستائی جای تذکیر ۴

به هر تیری که خواهی دوخت چشمم
من اول چشم میدوزم بدان تیر ۵

بمیرم با لب پر خنده فی الحال
چو شمع ار گوئیم در پیش من میر ۶

اگر میرد کمال از عشق آن روی
به روح پاک او خوانید تکبیر ۷