شمارهٔ ۲۰ - و برای او

دلا به کسب سعادت چرا شتاب نداری
غم جوانی و پیری و به هیچ باب نداری ۱

چه شد تو را که محبان تام وقت و تو تنها
خیال رحلت از این منزل خراب نداری ۲

متاع عمر عزیز تو صرف شد به بطالت
به روزگار بجز میل خورد و خواب نداری ۳

ز ارتکاب معاصی همیشه بی‌خود و مستی
خبر ز دوزخ و هنگامه عذاب نداری ۴

به خون بی‌گنهان بی‌حساب پنجه میالای
عجب که واهمه از موقف حساب نداری ۵

چگونه صبر کنی در جزا به آتش دوزخ
در این جهان که دمی تاب آفتاب نداری ۶

که داده است تو را در زمانه این همه جرات
که می‌کنی گنه و خوف از عقاب نداری ۷

برای زادره (صامت) ای سرشک شتابی
بدا بحال تو ای دیده از چه آب نداری ۸